Fietsen In Midden-Spanje

This story was posted under the categories: Midden-Spanje, Spanje, Cycling

We hadden het al over het traject van Madrid tot Teruel en we trekken nu verder naar Valencia en Gandia langs de Via Verde, appelsienbomen en Spaanse Costa.

Teruel was een voltreffer. We genoten volop, maar keken ook uit naar wat er verder lag: de kust. Er bestaat in Spanje een netwerk van oude spoorwegen die omgebouwd worden tot Via Verde. Wij volgen de Via Verde Ojos Negro, zo genoemd omdat hij vroeger diende om het zwarte goud (steenkool) uit de bergen te halen en naar de industriegebieden en havens van Sagunto te brengen.

Het kost ons eerst wat moeite om de Via Verde te vinden. De vrouw van de toeristische dienst heeft duidelijk geen kaas gegeten van kaartjes tekenen en zelfs enkele plaatselijke fietsers wijzen ons de verkeerde weg uit. Na anderhalf uur vinden we dan toch eindelijk het pad. Het glooit doorheen de bergen (een trein kan maximum 2% helling aan) en we genieten van het rustigere trapwerk over bruggen, door tunnels en tussen uitgegraven bergen.

In 3 dagen stagen we in Sagunto, best een grote stad inclusief een historisch centrum, vervallen kasteel op de berg en een haven.

Wij hebben echter meer oog voor de zee, maar eerst moeten we nog door enkele kilometers appelsienbomen. Ondanks dat het nog niet het seizoen is, hangen er toch heel wat appelsienen aan de bomen. Dat vraagt natuurlijk voor een proevertje

Helaas valt de camping wat tegen. Het strand is een keistrand en alle gebouwen staan leeg. Het lijkt wel of we in een spookstad zijn. We beslissen om na één nacht al verder te trekken naar Valencia.

Een oude romeinse weg brengt ons zorgeloos van Sagunto tot in het hartje van Valencia. Wat een drukte! En plots zien we een rood licht. Dat moet zo ongeveer 2 weken geleden zijn dat we zoiets zijn tegengekomen.

Gelukkig is er de Turia, een uitgedroogde rivier die omgetoverd is tot een enorm park en die zich als een groene ader door de stad slingert. Binnen de kortste keren staan we aan het beroemde Ciutat de les Artes i de les Ciènces (= stad van kunst en wetenschappen)  en zijn imposante architectuur. Naast kunst en wetenschappen is er ook nog een groot dierenpark met enkel zeedieren in reusachtige aquaria.

We lopen een tweetal dagen door Valencia, maar we zijn nog niet klaar voor deze drukte. Daarenboven valt de camping alweer zwaar tegen: we slapen vlak langs een snelweg! Als dan ook het weer nog gaat tegenvallen is de beslissing snel genomen, nog snel een paëlla en dan trekken we verder zuidwaarts.

En dat bleek een goede keuze. Het weer klaart op en we cruisen langs het natuurgebied van L’Albufera en eindeloze stranden tot in El Faro. Daar is het veel minder druk en kan Ine eindelijk gaan bakken op het strand.

Onze eindbestemming ligt dan nog enkele uurtjes verder naar het Zuiden: Gandia. Een middelgrote stad met een deel aan de kust en een deel in het binnenland. De camping ligt handig in het midden en we installeren ons en hangen voor de laatste daagjes rustig de toerist uit: zon, zee, strand, eten en drinken…