Dag 1: Berdorf naar Consdorf

We komen tegen de middag aan in Luxemburg en stoppen even in Echternach om een kaart van de trail te kopen. Vandaag komt in Echternach niet alleen de Ronde van Luxemburg door, maar organiseren ze ook nog eens een loopwedstrijd. Het is dan ook een druk en toeristisch stadje het ganse jaar door.

Voor de wandeling parkeren we de wagen wat verderop aan de kerk van Berdorf. Met de rugzak en tent vertrekken we op de Mullerthal Trail 2. De weg is regelmatig aangegeven door houten paaltjes met afstandsaanduiding en de alom aanwezige rode M op de bomen zorgt ervoor dat je niet fout kan lopen.

Het is al meteen waanzinning mooi. We dalen af in een kloof en ontdekken de fameuze rotsvormingen. Miljoenen jaren erosie hebben ervoor gezorgd dat de rotsen hier de meest fantastische vormen aannemen.

Het pad leidt ons via meer rotsen en diepe bossen naar het stadje Mullerthal zelf. Hier komen we langs een van de toeristische highlights, de Schiessentümpel. Het is een schilderachtige waterval die vaak op postkaarten van de regio figureert.

Het is hier echter behoorlijk druk en we klimmen weg van de massa’s toeristen. Hier bereiken we het mooiste deel van de dag: de Eulenburg. Deze rotspartij bereik je via een nauwe kloof en dan beland je binnen in de rots in een opening. Je komt er verder via een tunneltje uit. We zijn nog vol bewondering aan het napraten als we alweer via een uitgehouwen trap nog verder klimmen in de rotsen.

De wandeling gaat nu verder richting Consdorf, waar we onze tent op de plaatselijke camping neerzetten. Het dorpje stelt niet zoveel voor en alle toeristen verzamelen dan ook in de 2 restaurants voor het avondmaal.

Dag 2: Lus vanuit Berdorf

Dag 2 wordt overschaduwd door kniepijn. We blazen het plan om de trail verder te wandelen met de tent af en beslissen om het rustiger aan te doen met een luswandeling vanuit Berdorf.

De wandeling vertrekt nu vanaf het Amphitheather, een natuurlijk uitgehouwen theater omringd door grotten. Hier was blijkbaar eerder al een feestje want er staan overal nog theelichtjes.

We dalen af langs een vallei en passeren nog meer rotsformaties met sprekende namen zoals de “Perekop”. We keren aan het Labyrinth terug via de Zigeunerrotsen en gaan over een rustig wandelpadje terug naar onze startplaats.

De namiddag rusten we onze knieën en bezoeken Vianden. Eén straat groot, erg steil en met veel motors. Het is ons een raadsel wat de mensen hier komen zoeken. Okay, er staat een mooi kasteel …

Dag 3: Kasteel van Beaufort

Op dag 3 trekken we naar Beaufort voor een wandeling vanaf het kasteel. De wandeling begint redelijk saai met een tocht naar de Luxemburg-Duitse Grens. We passeren door een bos waar in wereldoorlog twee de Duitsen heel wat Franse slachtoffers hebben gemaakt en komen aan in een viewpoint over de rivier de Süre. Vanaf hier wordt de wandeling interessanter.

We klimmen en dalen langs rotsen en komen uiteindelijk aan de een schilderachtige vallei met een kabbelend riviertje. Een pad voert ons langs de rivier, via brugjes en kronkelingen terug naar het kasteel.

Engeland is blijkbaar niet zo’n populaire bestemming voor de Belg. Wanneer we polsen naar ervaringen bij kennissen komen we vaak niet verder dan city trips naar Londen of trekkings in Schotland. Onterecht, zo blijkt na 14 dagen fietsvakantie zigzaggend door het noorden van Engeland. Onze route brengt ons van het Oosten (Hull) naar het Westen (Keswick) en dan weer terug naar het Oosten (Berwick-Upon-Tweed). Hierbij passeren we enkele van de knapste Nationale Parken en bekendste fietsroutes.

Het Kanaal

Het is begin Oktober wanneer we met de P&O nachtferry vanuit Zeebrugge vertrekken. Tussen de auto’s, bussen en vrachtwagens voelen we ons nogal klein en nietig. We rijden binnen, knopen de fietsen vast in het ruim en checken-in. De kajuit is alvast veel ruimer dan onze tent, dus we kunnen er best nog even van genieten. Aan boord worden we getrakteerd op een overdadig buffet: chips, pudding, rosbief … meteen een voorsmaakje van de engelse eetcultuur. Dikgegeten kruipen we onder de lakens en worden in slaap gewiegd door de golven.

De volgende ochtend hebben we amper tijd om te ontbijten. We zijn al aangekomen in Hull en we kunnen niet wachten om te beginnen fietsen. Het is alvast een plezier om met zulk een gemak je eigen fiets naar het buitenland te brengen.Onze route volgt een zelfontworpen combinatie van fietsroutes, National Cycleways zoals die in Engeland noemen.

De meeste langeafstandroutes worden onderhouden door Sustrans. Ze worden aangeduid door nummers, maar sommige van de populairdere routes krijgen ook namen zoals de Coast To Coast, Pennine, Hadrian’s Cycleway, enz. De meeste hiervan zullen we dan ook gedeeltelijk volgen in de loop van onze tocht.

York

Op de eerste bordjes hoeven we alvast niet lang te wachten, we zijn nog maar net de boot uit of we passeren al een eerste route-aanduiding. We verlaten de drukke wegen rond Hull en zetten koers naar York. De route leidt ons door kleinere dorpjes en een paar steden zoals Beverley. Het valt op dat er hier zeer veel outdoor winkels zijn en dat waterbestendige kledij hier makkelijk te verkrijgen is. Gelukkig houden wij het droog. Dat zal zelfs de ganse vakantie zo zijn, de weersgoden zijn ons duidelijk goed gezind.

De eerste grote trekpleister die we aandoen is York, een stad met rijke geschiedenis, markten, de Shambles en de York Minster. Na het bezoek gaan we op zoek naar wat gedetailleerde fietskaarten, maar komen van een kale reis terug. Het wordt hier in het algemeen moeilijk om kaarten te vinden van de Sustrans routes. Gelukkig hadden we thuis al wat materiaal kunnen verzamelen en zijn de routes onderweg prima afgepijld.

Na York komen we definitief op het platteland terecht. We rijgen de gehuchtjes aan elkaar, fietsen over golvende plateaus en langs talloze kerkjes. Het fietsen gaat vlot zonder al te veel hoogteverschillen en de grootste moeilijkheid is het vinden van campings, die zijn in deze minder toeristische gebieden erg schaars.

Yorkshire Dales

Aan de hoeveelheid campings komt verandering wanneer we nabij Ilkley het Yorkshire Dales National Park binnenrijden. Dit enorm reservaat is genoemd naar de vele valleien. Als de natuur voordien reeds knap was, wordt het hier werkelijk indrukwekkend! De heuvels zijn meer uitgesproken en we krijgen knappe uitzichten over de valleien. De weides zijn omzoomd met de typische stenen muurtjes en tussen al dat moois worden we om elke bocht getrakteerd op een historisch dorpje of gebouw.

We passeren de ruïnes van Bolton Abbey en Bardon Tower. Dat het hier ook een paradijs is voor wandelaars is duidelijk wanneer we in Appletreewick aankomen. Het krioelt er van de mensen, allen voorzien van een stevig paar wandelschoenen en een wandelstok. Andere fietsers zijn er echter niet te zien.

We fietsen nog even verder langs de rivier Wharfe en slaan dan af richting Coverdale, een volgende vallei. Daarvoor moeten we wel een col over via een helling van meer dan 25%. Het is dan ook hijgend en puffend dat we, de fiets duwend, aankomen op de hogergelegen weides. De beloning is echter in verhouding. Een rustig wegje leidt ons over het plateau en naar beneden. De zwarte schapen liggen links en rechts van ons te grazen en de beekjes stromen er duchtig op los.

Om de dag af te sluiten, bezoeken we de watervallen van Aysgarth en spenderen de nacht voor de eerste keer in de knusse gezelligheid van een engelse Bed & Breakfast.

Hoewel we met de tent op weg zijn, zullen we toch regelmatig gebruik maken van B&Bs. Dat is een britse uitvinding en de kwaliteit van de gelegendheden zijn er dan ook vaak top. Je wordt verwelkomt met thee en scones en als ontbijt mag het full tradional breakfast niet ontbreken. Dit bestaat uit een eerste gang met yoghurt, muesli en fruit gevolgd door het warme gerecht: bonen, champignons, bloedworst, spek, eieren, worst, tomaten, gefrituurde toast, enz. Aan hoeveelheid eten zal het de fietser hier alvast niet ontbreken.

Na drie dagen verlaten we in dikke mist de Yorkshire Dales naar het Westen. Spijtig van het weer want we passeren nog een aantal indrukwekkende bergen die zich aan ons zicht onttrekken. Maar erg is het niet, tegen de avond is de hemel weer helder en kunnen we uitkijken naar het volgende Nationale Park.

Lake District

Lake District is een van de bekendste parken van Engeland. In tegenstelling tot de Dales zijn de bergen hier hoger en minder afgerond. Zijn populariteit heeft het vooral te danken aan de mooie meren die tussen de bergen verscholen liggen. In Windermere komen we samen met half Engeland aan voor het laatste warme weekend van het jaar. De overrompeling is compleet, de auto’s staan kilometers lang in de file en langs het meer is het een drukte van jewelste.

Het wordt ons allemaal al snel te veel en we rijden verder langs het meer. Om de paar minuten stoppen we om alweer een foto te trekken. De magnifieke uitzichten volgen elkaar hier in hoog tempo op. Lake Windermere, Ambleside, Rydal, Grasmere … en dat is dan nog maar dag één! We kunnen de engelsmannen geen ongelijk geven en zouden hier ook graag de weekends komen doorbrengen.

De volgende dag gaan we verder naar het Noorden. We volgen de fietsroutes en verlaten de drukkere banen. We rijden kilometers langs het pikzwarte water van Thirlmere en passeren nog langs een steencirkel voor we aankomen in Keswick, onze laatste stop in Lake District en een droom voor elke kampeerder.

Op de camping van de Friendly Caraving Club, staat onze tent op meters van de rand van het meer. Rondom het meer poseren de indruk
wekkende bergen en op het water drijven massa’s eenden en gansen. De perfecte setting voor een campside lunch en dinner!

Hadrian’s Wall

Wat weemoedig laten we Lake District achter ons en beginnen via een oude spoorweg aan onze terugtocht richting Oosten. In de uitlopers van de bergen genieten we van een vlotte fietsdag terwijl we steeds verder afdalen. De zon is ook vandaag van de partij en het is hier aangenaam rustig nu we de toeristische steden achter ons laten.Ter hoogte van Carlisle pikken we in op Hadrian’s Cycleway. Deze route volgt de muur die de romeinse keizer Hadrianus had laten bouwen ter verdediging van de Noordelijke grens van zijn rijk. Hoewel de naam veelbelovend klonk, is de route best ontgoochelend. De muur wordt slechts zelden van dichtbij gevolgd en waar het dan gebeurt is het vaak nog aan toeristische centra waar je moet betalen om ze te bezoeken. Het is dus kwestie van de route te verlaten om dan wat verder de muur te bezoeken.

Wij maken dan ook een zijsprong ter hoogte van Once Brewed, waar de muur bovenop een klif doorloopt en zorgt voor spectaculaire beelden bij zonsopgang.

De route doorkruist verder het ganse land en brengt ons zo tot in Newcastle. Een grote stad zoals we ze deze vakantie nog niet zijn tegengekomen. We profiteren ervan voor een namiddag bezoekje en trekken tegen de avond naar een camping aan de kust. Vanaf hier is het binnenland achter ons en vervolgen we via de kust.

Coast & Castles

Met de zee aan de rechterkant nemen we de ferry over de Thyne. We volgen hier een route die eigenlijk de ganse oostkust van Engeland verbindt. We haken in ter hoogte van Thynemouth en zijn priorij. De kust is hier veel minder commercieel uitgebaat dan in België. Er is geen hoogbouw en er zijn zelfs vaak stukken waar helemaal geen huizen staan.

De bewijzering brengt ons langs torens allerhande, de ene keer een vuurtoren, dan weer de torens van een oude burcht. De kastelen beginnen reeds in Warkworth, maar worden steeds groter en groter tot we aankomen in Bamburgh. Daar stoten we op een mastodont die reeds eeuwen de engelse kust bewaakt.

Vanaf Bamburgh zien we het volgende kasteel reeds liggen. Lindisfarne Castle ligt namelijk in zee op een eiland met de speciale naam Holy Island. Om er te raken moet je wachten op laagtij om dan tussen het terugtrekkende water naar het eiland te fietsen. Een pelgrimspad is zelfs nog avontuurlijker en loopt tussen houten paaltjes zelfs recht door zee. We genieten nog even van dit fotogeniek eiland voor we koers zetten naar onze eindbestemming.

Berwick-Upon-Tweed ligt niet meer ver af, maar de route beloont ons op het einde nog met een mooi stukje off-road langs kliffen en over grasweiden. We blijven nog een avondje hangen in Berwick en genieten van de cafés en restaurantjes. Morgen nemen we de trein richting Schotland en sluiten we definitief af met een bezoekje aan Edinburgh. Je kan er ook met de fiets naartoe en meteen aansluiten voor een tochtje Schotland. Als je tijd hebt natuurlijk …

Bekijk hier het
volledige foto album

De Start: Brussel Naar Oostende

We vertrekken reeds de avond voor onze trip met de trein naar Oostende. Het is zomervakantie en dus zelfs rond de spitsuren behoorlijk rustig. Eenmaal aangekomen in Oostende zetten we koers naar Bredene, waar we een ganse hoop campings hebben aangeduid als overnachtingsplaats.

De rust op de trein staat in schril contrast met de drukte aan de kust. Campings ztten vol, terrasjes evenzeer en we moeten een aantal pogingen doen voor we een plekje vinden voor onze tent. Op tijd onder de veren, want morgen begint de tocht. Midden in de nacht horen we donderslagen en ontdekken hoe we op 2 minuten de ganse tent kunnen opheffen en verplaatsen naar een andere locatie, verder van de hoge bomen. Handig voor in de toekomst!

Dag 1: Bredene naar Aalter

De route volgt eerst de verbazingwekkende groene beboste delen langs de kust in Bredene, De Haan en Wenduine. We genieten van een passage langs de markt van De Haan, waar marktkramers met luide keel hun waar aan de man brengen.

Iets voor Wenduine, verlaten we de kustroute en slaan landinwaards naar de Polders.

Lissewege is een onverwachte ontdekking, klein en gezellig, duidelijk voorzien op een grote toeristische inval met talloze restaurantjes.

Iets verder komen we dan langs Damme. Wanneer we doorheen de oude omwalling en over de Damse vaart binnenrijden, zien we meteen de hordes toeristen. Te voet, met de wagen en op de koersfiets. We maken er een blitsbezoek van en wandelen te voet de route verder.

Eenmaal buiten Damme, slaat de route af langs het water richting Brugge. In de verte kunnen we reeds de mooie skyline van deze Unesco stad aanschouwen.

Brugge is natuurlijk ver buiten België bekend en als we dachten dat er veel volk was in Damme, dan hadden we ons daar vies aan mispakt. Brugge is een overrompeling van allerlei nationaliteiten. We fietsen langs de grachten en zetten ons op een bankje neer naast een groep onder begeleiding van een amerikaanse gids. Het wordt ons snel duidelijk dat er ook in België tourist rip-offs zijn. “Only 6 EUR for a typical belgian beer” enz.

We rijden Brugge uit langs het kanaal Gent-Brugge. Het is 21 Juli en we zijn getuige van een spectulaire delegatie belgische militaire vliegtuigen op doortocht naar het défilé in Brussel.

Die dag komen we niet tot in Gent en stoppen we in Aalter. De camping ligt lekker rustig, langs een mooi oud kasteel en met extra mals gras. Het lijkt of we een verborgen pareltje hebben gevonden.

Dag 2: Aalter naar Sint-Amands

Deze dag staat in het teken van het water. We rijden verder langs het kanaal Gent-Brugge en komen daar midden in de Gentse feesten toe.

Zo vroeg in de ochtend is er natuurlijk nog geen animatie en ontwaakt de stad nog van de kater na de lange nacht. Vele mooie gebouwen staan verborgen achter de podia en decoratie. Wat spijtig voor ons. Nadat we een half uur hebben rondgehangen, kopen we een “Rogge Verdomme”, een roggebrood met krenten, typisch voor de stad en zetten weer aan.

We rijden nu langs de Schelde, die hier wel lijkt op een modderpoel. Langs de rand van het water lopen honderen vogels over het drassige afzetsel. Wij rijden op de dijk en beuken tegen de wind. De tocht brengt ons langs bekende namen als Melle, Wetteren en Schellebelle, maar geen van deze kan ons voldoende bekoren om de waterkant te verlaten.

Het is pas in Dendermonde dat we besluiten om af te slaan en een bezoek te brengen aan de stad van het Ros Beiaard. Van het ros zelf valt weinig meer te bespeuren dan foto’s en woorden, maar het begijnhof slaat wel aan.

De laatste paar kilometer brengen ons verder langs de Scheldedijk richting Sint Amands, een streek bekend om zijn paling, maar wij zien vooral veel fazanten en konijnen die onverschrikt langs het fietspad blijven staan.

In Sint-Amands checken we in bij Bed & B
reakfast Entr’Amis. Deze B&B is nog maar een maand open en we worden er enorm vriendelijk ontvangen. Een Duvel verlicht de pijn van de dag en na een goede nacht rust, krijgen we een overvloedig ontbijt zodat we aan de volgende dag kunnen beginnen… in de regen…

Dag 3: Sint-Amands naar Noorderwijk

Als bij wonder hadden we het de afgelopen dagen droog gehouden, ondanks de dreigende wolken die ons volgenden. Op deze derde dag hebben we dat geluk echter niet meer en we zetten aan in een fikse plensbui.

We volgen nog steeds de Schelde, die hier een brede en bevaarbare rivier is geworden en niet veel verder het Zeekanaal Brussel-Schelde en de Rupel over ter hoogte van Rupelmonde. Er is water alom!

Ondertussen is de regen gestopt en met een waterzonnetje rijden we langs Boom, getuige van de oude nijverheden met zijn vele hoge steenovens.

De Rupel blijft onze gids en brengt ons tot in Lier. Een stad die voor ons onbekend was, maar waar die we met veel plezier even bezoeken. Van de grote markt doorheen de winkelstraat, langs het begijnhof en de Zimmertoren met zijn vele horloges.

Vanaf hier verlaten we de Vlaanderen Fietsroute en proberen via enkele kleine LF-paden verder te rijden. We slagen er eerst niet in om de tekens te vinden, maar komen uiteindelijk toch tot in Noorderwijk nabij Herentals. Ondanks de ongezellige camping wordt het een aangename avond met een rondwandeling door het kleine stadje.

Dag 4: Noorderwijk naar Leuven

Vanuit Noorderwijk zetten we via een oude spoorwegbedding recht-op-recht koers naar Aarschot. Een stad die ons al langer bekend is, maar die we nog nooit langs zulk een mooi weg binnen reden als vandaag. 

Eerst komen we door een bos langs de rand van Aarschot met een erg goed uitgewerkte Mariagrot.

We steken iets verder de spoorweg over en rijden langs de Demer, het begijnhof en het stadspark naar het centrum van de stad. Even zoeken we een toeristische dienst, maar die blijkt er niet (meer) te zijn. Toch zijn we degelijk gecharmeerd door de stad en beloven om hier toch nog terug te komen voor een verder bezoek.

Ondertussen rijden we volledig op het gevoel van Aarschot richting Leuven. We vinden geen LF-tekens meer, enkel de alomtegenwoordige knooppuntborden. Die laatste zijn behoorlijk nutteloos zonder kaart, maar gelukkig kennen we de streek en zetten we via Horst koers naar Leuven.

We benaderen Leuven via het provinciaal domein vaan Kessel-Lo. Nog even een picknick en dan rollen we de studentenstad binnen. Het is voor geen van ons beide een onbekende, maar we willen toch even bij de toeristische dienst binnenspringen. Op de vraag “Wat is er nu typisch eten voor Leuven?” konden de vrouwen mij helaas niet veel helpen. “Bier en drank hebben we genoeg, maar eten … “. Ik blijf dus op mijn honger zitten en we rijden verder naar de Zoete Waters.

De Zoete Waters is een bosrijk natuurgebied rondom enkele grote vijvers. Er is een camping, maar dit moet wel de meest tegenvallende camping ooit zijn. We worden vriendelijk onthaald en krijgen een plaatsje toebedeeld te midden van de stacaravans. We zakken af naar de vijvers en laten het ons welgevallen in een plaatselijk restaurant. In een aangenaam avondzonnetje genieten we van onze laatste vakantieavond.

Op de terugweg worden we echter geconfronteerd met het rampzalige sanitair van de camping, enkel het “chemische stort” toilet is open en de avond eindigt in mineur wanneer we gedegouteerd onze tent in kruipen.

Dag 5: Leuven naar Brussel

De laatste etappe brengt ons terug naar huis in Brussel. De route tussen Leuven en Brussel hebben we al enkele keren gedaan en met de dreigende wolken rondom ons wordt het een heuse tijdsrit richting thuis.

We beklimmen de mooie velden van Korbeek-Dijle, passeren een naakte fietser (???) en slaan af richting Tervuren.

In het park van Tervuren raken we de LF-tekens weer zoek. We rijden wat rondjes, maar zonder succes en beslissen dan maar om op eigen houtje Brussel op te zoeken.

Het Zoniënwoud brengt ons tot vlak bij de binnenstad en ons appartementje. Met een goede 350 km op de teller was het weer een aangename 5-daagse langs Vlaamse wegen. Volgende keer moeten we nog vanuit Li
er rond Limburg om de Vlaanderen Fietsroute rond te maken.

Wij gingen 4 dagen het eiland verkennen en namen de Grande Traversata Elbana (de grote doorsteek van Elba) als leidraad. Er is online bitter weinig informatie te vinden over deze wandelingen, dus zullen we ze hier wat uitvoeriger bespreken voor de andere liefhebbers.

Van Brussel Naar Cova (Elba)

Ryanair bood ons ook deze keer een goedkope vlucht. Voor enkele tientallen euro’s vlogen ze ons tot in Pisa, gekend van zijn scheve toren en hordes Japanse toeristen voor wie Pisa slechts een stop is tussen Rome en Parijs.

Wij houden het wat bescheidener en proberen van Pisa in Elba te geraken. In het hoogseizoen (zomer) zijn er directe treinverbindingen van Pisa Centrale tot aan de ferry haven van Piombino Marittima. In het laagzeizoen moeten we het echter doen met een boemeltrein tot Campiglia en de aansluitende bus. Al bij al een aangename rit door het fraaie toscaanse landschap.

Eenmaal aangekomen in Piombino, heb je de keuze, je kan naar drie havens varen: Portoferraio, Rio Marina en Cavo. Als je de G.T.E wil wandelen kan je best naar Cavo varen. Dat waren wij ook van plan, maar helaas was de aanlegpier van Cavo in herstelling en moesten we dus naar Rio Marina. Het ticketje kost zo’n 6 EUR per persoon en de boot brengt je op een goed half uur naar het eiland.

Idee: Wie nog sneller wil gaan kan zelfs vliegen met Silverair. Alleen in het hoogseizoen.

Dag 1: Cova naar Porto Azurro (8 uur)

Onze eerste nacht brengen we door in een albergo in Cavo, Hotel Ginevra. Een schamel zaakje dat zijn beste jaren heeft gehad, maar wel op enkele luttele meters ligt van het begin van de Grande Traversata.

De avond voordien hadden we een ingetekende kaart gekocht in een souvenirwinkeltje. Elba is niet zo groot en elke kaart is gedetailleerd genoeg om de route op te volgen. Ondanks de goede bewegwijzering bleek dit toch enkele malen nodig.

De tocht begint meteen met een lange klim naar de Monte Grosso (348m) vanwaar we onze eerste panoramische zichten hebben op het noordelijke deel van Elba, de haven van Portoferraio en Cavo aan onze voeten.

Het wandelen gaat moeizaam over rotsachtige padjes. We dalen en klimmen en 5 uur later staan we op de Monte Capannello (406m) nabij de stad Rio Nell’Elba. We twijfelen of we ons einddoel vandaag wel zullen halen, op de kaart hebben we blijkbaar nog maar de helft van onze tocht gedaan. Daarenboven valt de route wat tegen, de vele stenen laten je niet toe om rond te kijken, je moet constant opletten waar je je voeten zet.

Toch beslissen we door te bijten en onze volharding wordt beloond. Er volgt nog een erg stijle klim naar de hoogste top van vandaag, de Cima del Monte (516m) en vandaar lopen we over een mooi pad vlak op de bergkam.

We kijken links en rechts neer op de zee en hebben een fantastisch zicht op het kasteel Volterraio dat zich scherp aflijnt tegen de blauwe zee.

Vanaf hier gaat het bergaf en lopen we langs olijfbomen en wijngaarden naar Porto Azzuro. We trekken in een tweesterrenhotelletje en genieten daarna van een welverdiende Gelato op het grote plein langs het water.

Dag 2: Casa Marchetti naar Marina Di Campo (7h)

De dag begint met een busrit van Porto Azzuro naar Casa Marchetti, waar we de Grande Traversata Elbana weer oppikken. We wandelen vandaag door het midden-deel van het eiland. Het traject ligt lager dan gisteren en is ook heel wat vlakker.

De wandeling start met een klim naar een eerste hoogtepunt, via beekjes en grote bossen. Dit deel is duidelijk minder goed bewegwijzerd en we moeten een paar keer op onze stappen terugkeren om de juiste route te vinden. Vanop de hoogte kunnen we regelmatig uitkijken op de zee en aan de noordkant op de grote havenstad Portoferraio.

Daarna gaat het gemoedelijk doorheen de bossen richting Monte S. Martino, het tweede hoogtepunt en van waar je de zee in het Noorden en Zuiden kan aanschouwen. Onderweg zijn de gevolgen van een storm nog duidelijk te merken: omgevallen bomen versperren regelmatig de weg en we klimmen en klouteren er ons een baan overheen.

Na de picknick volgen een erg oude weg, het lijkt wel een romeinse heirweg.

We komen bij Passo Del Monumento. Deze pas is populair bij de toeristen die er per bus worden afgezet en het wijdse zicht aanschouwen. Na een ganse dag alleen te hebben rondgelopen, is het er plots veel te druk voor ons. De mensen verdringen elkaar om een foto te nemen.

Wat zij niet weten is dat een korte klim verder het zicht nog tien keer mooier wordt en dat je hier wel in alle rust kan genieten.

We dalen nu af naar de stranden van Marina Di Campo. De flanken van de berg zijn volgroeid met allerhande struiken en kruiden. Het is zo kleurrijk dat we de steile afdaling er met plezier bijnemen.

Marina Di Campo is een toeristische badplaats. Er zijn langs de route een aantal campings en na wat aandringen wil er dan toch een eigenares een caravan verhuren voor één nacht. We trekken naar het centrum voor onze avondinkopen en genieten van een zelfgekookte italiaanse maaltijd.

Dag 3: Rond Monte Capanne (6h)

Vandaag staat de reus van het eiland op het programma. Met zijn 1917 meter domineert hij het eiland en is hij reeds de ganse reis van in de verte te zien. Vandaag nemen we de bus langs de kustroute rond de berg. We komen langs kleine charmante dorpjes en worden afgezet aan Pomonte, waar we onze wandeling starten.

Als je een berg wil beklimmen, gaat het omhoog. Met volgeladen rugzak klauteren we bergop. De wolken vloeien over de bergflanken in de verte, nu eens is de hemel bedekt, dan weer straalt de zin in haar
volle kracht.

Het is ook op deze wandeling dat we in de schaduwrijke bossen schapen, geiten en everzwijnen tegenkomen.

Na een aardige klim bereiken we een splitsing. We moeten kiezen of we rond de berg wandelen of over de top. We beslissen om er rond te wandelen. De top ziet er maar kaal en rotsachtig uit. Als we hem toch nog willen bezoeken, kunnen we dat later wel via de kabelbaan … zoals de normale mensen.

We belanden zo weer op de GTE, maar dan in omgekeerde richting. De weg wordt rotsachtiger en door wat lage mist kunnen we zelfs de zee niet goed zien. Vlakbij is het echter enorm mooi, met water dat langs de wanden rondom ons stroomt. Wat verder werden deze watervallen officieel benoemd en herinnert alles aan de tijden dat het water hier van levensbelang was voor de inwoners.

De weg draait verder rond de berg en aan de kerk van Madonna del Monte naderen we de bewoonde wereld. Na een dagtocht in de natuur is de kerk een indrukwekkend monument. Via een Ommegang in de vorm van 12 kappeletjes bereiken we Marciana.

In Marciana zelf kan je niet overnachten, maar we hebben geluk: er rijdt nog 1 bus die dag, alleen moeten we 3 uur wachten tot hij komt.

We vullen de tijd met een pannekoek en een drankje. Die avond zoeken we een slaapplaats in Procchio aan de kust.

Dag 4: Procchio naar Biodola (5h)

Het is vandaag onze laatste wandeldag en onze eindbestemming is Biodola, waar we een hotel hebben voor enkele dagen uit te blazen. We maken er een rustige laatste dag van en vertrekken via de grote weg uit de stad richting het aanknooppunt met de GTE.

Via velden en langs een riviertje brengt die ons naar de voet van de Monte San Martino, die we op Dag 2 reeds van een andere kant hebben beklommen. De klim langs hier is echter heel wat stijler en voert ons langs diep uitgesneden rotsen omhoog.

Eenmaal boven lopen we over de rug van de berg. De oude loofbossen maken plaats voor een veel dichtere begroeing naarmate we weer afdalen en de kust naderen.

Na een lange lus komen, niet zo ver van onze vertrekplaats, aan in de baai van Procchio. Vanaf hier volgen we een pad dat in de bossen de kustlijn volgt.

Tussen de bomen hebben we niet veel zicht op het water, maar dan plots opent zich het bladerdek en komen we uit op een klein baaitje, enkel te voet of met de boot te bereiken. Het voelt als een echte ontdekking.

We klimmen uit het baaitje en 10 minuten later staan we al in een volgend baaitje. Ditmaal geen zandstrand, maar een strand dat volledig bedekt is door opgedroogd zeewier. Een rare, maar erg zachte ondergrond om even op te pauzeren.

Via een laatste baaitje voert de weg ons naar het grotere strand van Biodola. Hier zijn we terug in het toeristische gebied, met grote hotels op het strand.

Dit is het einde van onze tocht en we genieten van nog enkele dagen op het eiland om de andere bezienswaardigheden via de auto te bezoeken en te genieten van ons luxueuze hotel samen met de familie.

Cathedral and Rue Des Bouchers

The best place to get started is the Central Train Station (Gare Centrale / Centraal Station). Leave the railway station by the staircases into the Kantersteen (see the green arrow on the map). From here, follow the GR 126 signs in the direction of the Sint Michiel and Sint Goedele Cathedral. This is the major church in Brussels and is tradionally the place where our kings and prinses get married and burried.

Walk around the cathedral until you reach the crossroads of the GR 12 and the GR 126. We’ll follow the GR 12 to the left (direction Uccle) and cross the new park in front of the cathedral. If you’re tired already and are lucky enough to find an empty one, you can rest down on one of the lying chairs placed within the small park.

You cross two streets and enter a small pedestrian street. In the middle of the street, make a right turn into the Rue Des Bouchers. It’s the most famous dining street of Brussels and you’ll surely love the cosy atmosphere. However, don’t blow your money on a meal here. All of the restaurants serve the same tourist menu’s and are overpriced. Wait a bit longer, you’re sure to pass a lot of better places to eat.

You’ll also cross the Gallerie Des Reines, which is a great place to stop for a coffee. Try Café Du Vaudeville, which serves a complimentary chocolate mousse with every coffee.

Grande Place and Manneken PisÂ

When you return to the Rue Des Bouchers, take a left into the Petite Rue Des Bouchers and head for the world famous Grande Place, the big market. It’s lined with very classic guild houses, which are still in excellent shape and are now used as restaurants or cafés. Of course, there’s the famous town hall. Have a good look at it, there is something very wrong! (hoover your mouse here to find out what)

Take the street opposed to you and walk past the statue of the golden lady on your left. It is said that stroking her brings good luck. As you can see by the shine on some spots, a lot of people have already wished for good luck around here. Up ahead is another statue, which is a lot more famous. That’s of course the popular Manneken Pis, a little guy taking a leak in public. If you’re lucky, there will only be 20 people taking a picture at the time you pass. If you’re unlucky, you’ll have to wringle your way through.

Sablon and Palais De Justice

We’ll now leave the Grote Markt behind and follow the GR signs up to the Sabon. During the walk, pay particular attention the two pieces of remaining city walls. This should give you an idea on how much the city has expanded over the past centuries.

The Sablon is a larger square that is divided in the Grand Sablon (the large Sablon) and le Petit Sablon (the small Sablon). This is the place to be for sampling fine Belgian chocolates. Indulge yourself and buy a couple of chocolates from each chocolatier on this place. Everybody has his own favourite, which one is yours?

The route leads further up the Sablon, passing the Petit Sablon and going through the Egmont park. If you follow the signs, you’ll arrive at the Palais De Justice, the court house. Altough the building in itself is quite impressive, it’s actually the panorama over Brussels that makes this place so special. From here, you can see the Basilic of Koekelberg and the Atomium, two of the monuments that are a little further from the center and which are too far to reach by foot.

Avenue Louise and Matongue

At the Palais de Justice, the GR route descents into the Marollen, a lively neighbourhood where you can still find real Brusseleirs. We will however head out into the Avenue Louise, which is located on your left if you’re facing the Palais.

It’s one of the most prestiguous avenues of Brussels and is lined with high-end stores and hotels. The only downer is the large number of cars racing through the street. When you arrive at Place Stéphanie take the Koninklijke Prinsstraat on your left, until you cross the Chaussée d’Ixelles and hook upon again with the GR 126. You are now in Matongue, the african quarter of Brussels.

Kaap-Verdië bestaat uit zo’n 10-tal eilanden elk met zijn zeer specifieke flora. Van droge, dorre boel tot frisgroene, bijna mediterraanse vegetatie. We profiteerden van ons verblijf op Sal om enkele dagen op Santo Antao te gaan wandelen.

De Voorbereiding

“Sal is een pannekoek” werd ons gezegd en ze hadden groot gelijk. Het is een bruin en plat eiland, en als we eerlijk mogen zijn is het zelfs lelijk te noemen. Gelukkig zijn er wel enkele mooie stranden en de volle kracht van de atlantische oceaan.

De beslissing om naar een ander eiland te trekken was dan ook snel genomen. Even langslopen bij de plaatselijke touroperator en we hadden tickets naar Sao Vicente versierd (140 EUR pp, 2 vluchten dagelijks via TACV). Van daar zouden we de ferry nemen naar Santo Antao.

Uurregeling ferry tussen Sao Vicente en Santo Antao

Informatie vinden over de juiste tijden van de ferry was moeilijk tot je effectief ter plaatse bent. De tourist infos spreken elkaar tegen en de geschreven gidsen vermelden allemaal andere uren. Voor zij die het dus ook willen wagen, hieronder de juiste schema’s voor 2010.

De overtocht, 14 EUR pp, duurt ongeveer een uur en de ferry vaart blijkbaar met stiptheid.

• Mindelo (Sao Vicente) naar Porto Novo (Santo Antao): 8u en 15u
• Porto Novo (Santo Antao) naar Mindelo (Sao Vicente) : 10u en 17u

Mindelo

Mindelo is de hoofdstad van Sao Vicente en een bedrijvige havenstad met wat winkels en enkele markten. Niets ergs opvallends, behalve dat er een moderne marina is die blijkbaar eigendom is van een belg. Vandaar dus die belgische vlag

We passeren de tijd met een koffie, een prato del dia (dagschotel) en een heerlijke taart, een overblijfsel van de portugezen die dit land eeuwen kolonialiseerden.

Met een volle buik nemen we plaats op de ferry en kijken hoe Santo Antao nadert. “Dat ziet er verdorie ook al zo bruin uit!” stellen we teleurgesteld vast.

Van Porto Novo naar Paul

Aangekomen in de haven stappen we over in een aluguer, het plaatselijke openbare vervoer en zetten ons schrap voor de tocht naar onze slaapplaats in de bergen.

Het wordt een wilde rit met hevige zijwinden en wij slingeren over de weg met stijle afgronden en een woest beukende zee. De natuur is hier duidelijk nog erg woest!

Ter hoogte van Paul, een kuststadje draait de aluguer landinwaarts en begint de klim in de bergen. De omgeving verandert helemaal van bruinrood naar groen. Overal rond ons staan gewassen en zijn boeren in de weer.

Het is het oogstseizoen van het rietsuiker, het belangrijkste gewas voor de inwoners van Santo Antao. Ze maken er Grogue (rum) van en blijkbaar is alle rest dan bijzaak, tot grote spijt van enkele amerikaanse hulpmedewerkers die ‘s avonds hun beklag doen over het alcoholisme en de luiheid van de lokale bevolking.

Wandeling 1: Cova de Paul

Onze eerste wandeling gaat naar de Cova de Paul, een vulkaankrater die
niet meer actief is en die nu mooi begroeid is met allerlei planten en bomen. We vertrekken aan onze guesthouse (http://cavoquinho.com) en klimmen stijl omhoog van 700m naar 1500m.

De route is een oud ezelspad en kronkelt zich langs de wand omhoog. Dit is vast en zeker het stijlste pad dat we ooit hebben gewandeld. (Vinden jullie Ine op deze foto?

De uitzichten worden steeds mooier en al snel zitten we boven de toppen die ons omringen. We lopen zelfs hoger dan de wolken die in de verte boven de zee hangen.

En dan zijn we eindelijk aan de krater! En wat een krater is het … eigenlijk lijkt het wel op een heuveltje in de ardennen. Maar dan op 1400m hoogte Een beetje een anti-climax maar het is wel leuk om na de klim wat in de schaduw en relatief plat te kunnen lopen.

We wandelen rond de krater en gaan richting Punto De Cruz. De kaap-verdianen zijn met hun ezels onderweg om water te halen, wij sleuren dat van ons gewoon mee op onze eigen rug.

We lopen nu op de bergkam die het groene noorden scheidt van het droge zuiden. We zijn omringd door cypressen en andere naaldbomen en het voelt hier in dit microkilmaat erg italiaans aan.

Een blik naar links leert ons dat we echt wel veel gestegen zijn, onze guesthouse ligt zo’n kleine 1000m lager onder ons in de vallei. De enige weg naar beneden is een oud pad dat alweer stijl bergaf gaat.

We dalen meer dan twee uur, heel voorzichtig over de losse stenen, langs een ezel en achtervolgt door een paar honden. Wanneer we eindelijk beneden zijn, kijken we met plezier terug naar die reusachtige berg die we net hebben beklommen.

Wandeling 2: de kust van Ponta Do Sol naar Cruzinha da Garça

Eenmaal onze spieren bekomen zijn van onze veel te zware eerste wandeling, beslissen we om een rustigere wandeling te volgen. De wandeling Nr. 212 op de Bela-Vista kaart volgt de kust vanaf het toeristische Ponta Do Sol, bekend voor zijn muzikanten.

Maar zelfs langs de kust is het hier niet en we beginnen met een klim om het dorp te verlaten.

Ook hier is het weer stijgen en dalen om van kloof naar kloof te gaan. Achter elke bocht schuilt een verrassing. Nu eens een dorpje, dan weer een waterval (die helaas droogligt in deze tijd van het jaar).

Dankzij de afwisselende omgeving gaat de 5 uur durende tocht niet vervelen. Ze eindigt met een stuk in de zandduinen, waar mooi geërodeerde rotsen het landschap versieren.

Voor de mensen die deze tocht wandelen: het is een aanrader, maar vervoer terug naar Ponta Do Sol vinden is niet altijd evident. Wees erop voorbereid dat je lang kan moeten wachten en misschien zelfs zal moeten overnachten in Garça. Wij hebben gelukkig met een vriendelijk belgisch koppel hun afgehuurde minibus kunnen delen en zijn zo toch nog teruggeraakt.

Terug naar San Vicente en San Pedro

De tijd is alweer aangebroken om te vertrekken. We hadden hier best nog wel wat langer kunnen blijven en het is één van de weinige bestemmingen waar we overtuigd van zijn dat we nog wel eens zullen terugkomen.

Op onze terugweg hebben we nog een vrije namiddag op het eiland San Vicente vooraleer het vliegtuig opstijgt. We spenderen deze op het strand van San Pedro, op enkele meters van de luchthaven.

We rusten wat uit en zien hoe de vissersboten op het droge worden getrokken in ruil voor wat verse vis. We ontdekken ook dat murene een typisch 4 uurtje is en enorm lekker kan smaken.

Met pijn in het hart stappen we dan ‘s avonds het vliegtuig weer op. Terug naar onze droge pannekoek, maar wel met nog een week lekker-lui vakantie in het vooruitzicht.

Meer foto’s vind je op onze foto’s pagina >>

Het begon allemaal best goed, met een aangename vlucht naar Genève en een rustig fietstochtje tot in het centrum van de stad. De zon was van de partij en we konden genieten van een lekkere kaasfondue in de oude binnenstad.

Helaas was het gezelschap van de zon van korte duur en diezelfde namiddag nog, begon het te overtrekken en kwam de wind opzetten. Met een fikse wind op kop beukten we dan ook langs het meer, onderweg naar onze camping Pointe Bise (niet echt een aanrader trouwens).

‘s Anderdaags beginnen we aan onze tocht. Die zal eerst de route Du Léman à la Mèr volgen tot in Loyettes. Van daar schakelen we over op De Groene Weg naar Saintes-Maries-De-La-Mer.

Nota: voor de geïnteresseerden, de Léman à la Mèr is nog niet klaar. Vanuit Geneve rij je best tot Chancy en dan richting Valleiry in Frankrijk. Tussen Valleiry en Seyssel is de route heel goed afgepijld. Vanaf Seyssel kan je niet meer op wegwijzers rekenen. Een afdruk van de kaartjes op hun website zorgt wel dat je de route min of meer kan volgen, al is het niet altijd heel makkelijk te weten welke weg je moet nemen. Een tip: de GR paden zijn niet zo geschikt om op te fietsen

In Zwitserland en de Haute Savoie, is de Rhône nog een bergrivier, die zich tussen de hoge pieken doorkronkelt. Dat zorgt voor een prachtige fietsdag met mooie afwisselende zichten.

Seyssel was een aangename stop en langs de rand van Rhone, die hier al aardig wat breder is geworden, konden we voor 18 EUR een volledig avondmaal op de kop tikken, voorgerecht, hoofdgerecht, kaas, dessert en drank inbegrepen. Een ideaal einde van onze eerste fietsdag!

Op de tweede dag laat de bewegwijzering ons reeds snel in de steek. Op goed geluk volgen we een groep Compostella-wandelaars langs een weg dat volgens onze kaart wel eens de juiste zou kunnen zijn. Maar na een kilometer of zo blijkt het toch niet echt een geschikt fietspad.

Met wat omzwermingen langs onverharde wegen, die op zich wel enorm mooi zijn, komen we dan toch weer op de juiste route terecht. We fietsen over een eiland in het midden van de Rhone en komen langs het Lac du Lit du Roi, een adembenemende baai met bergen op de achtergrond. Ideaal voor een vroege picknick voor we onze afdaling van de Rhone vervolgen.

De dag verloopt verder langs een perfect fietspad en we komen al spoedig aan in La Bruyère. Een typisch dorpje in de Haute-Savoie, klein, leeg en absoluut dood. Op maandag blijven bakker, beenhouwer en kruidenier lekker gesloten, dus inkopen doen lukt niet. De Camping Municipal doet meer denken aan een kerkhof voor overleden caravans en we keren wat terug op onze passen om op de camping in Murs et Gélignieux te overnachten. Op de valreep kunnen we nog binnen; het seizoen loopt op zijn einde en ‘s anderdaags gaan de poorten dicht tot de volgende zomer.

Die nacht horen we voor het eerst regen op onze tent en de volgende ochtend is het koekenbak: regen, regen en nog eens regen. Ondanks onze poncho’
s geraken onze voeten en haar nat. We beslissen een binnenweg te nemen en rijden al spoedig op de bekende Groene Weg (Maastricht – Middellandse Zee). De regen blijft aanhouden en aangekomen op de camping in Meyrieu-Les-Etangs, beslissen we een chalet te huren om toch op te drogen.

De volgende ochtend is het erg mistig en grijs. We weten het op dat ogenblik nog niet, maar we zullen die dag als bij wonder tussen de regenbuien navigeren en geen druppel neerslag tegenkomen. De dikke mist zorgt ondertussen wel voor wondermooie herfstscenes die in September hun tijd lang voor zijn.

Tegen de middag komen we aan in Hauterives, waar we na een uitgebreid warm middagmaal het Palais Idéal du Facteur Cheval gaan bezoeken. Het “paleis” werd steen per steen door één man, postbode van beroep opgebouwd. Het paleis werd pas beroemd (en beschermd) toen er een slimme politicus verklaarde dat dit het enige voorbeeld ter wereld was van “naïeve kunst”.

De postbode begon aan zijn levenswerk in 1879 en werkte er 33 jaar lang aan. Het valt op hoe hij zich inspireert van vele culturen en religies en hoe hij zijn paleis versiert met allerhande uitspraken. Ons deed het veel denken aan de boedhistische tempels die we in Indonesië zagen, zoals bijvoorbeeld Borobodur.

Na deze langgerekte middagpauze zetten we koers voor Saint-Donat-sur-l’Herbasse waar de plaatselijke campinguitbater de vriendelijkheid heeft om ons een tafel en twee stoelen te lenen. Zo hoeven we niet op de natte grond te eten.

Wij profiteren er van om onze etenszak eens leeg te maken. Het zal de lezer misschien interesseren om te weten welk eten 2 vakantiefietsers zoal meesleuren. Zoals je ziet hoeven we ons niets te ontzeggen

De eerlijkheid gebiedt mij wel te melden dat we vlak voor de foto een Netto supermarkt waren gaan plunderen voor het avondeten en ontbijt. Dus het meeste zal de volgende dag niet meer ingepakt moeten worden.

Die avond begint het weer te gieten en we vertrekken ‘s ochtends alweer met een grauwe lucht boven het hoofd. De moraal zakt snel als we horen dat het slechte weer nog minstens 3-4 dagen zou aanhouden. De boeren zijn echter tevreden, het was een uitzonderlijk warme en droge zomer en na 4 maanden is de regen een welkome afwisseling. Wij denken er helaas anders over…

Die namiddag gaan we over een enorm mooi bergpas(je), Pas de Lauzun. De zon komt ons voorwaar even vergezellen en zorgt dat we met volle teugen kunnen genieten van de klim en het zicht op de bergen waartussen we de nacht zullen doorbrengen.

Ondanks de vele campingcars die we overdag zagen rondrijden, bleek Saou helemaal verlaten van toeristen. De twee campings zijn leeg en we voelen ons allerminst op ons gemak wanneer de pikdonkere nacht zijn intrede doet. We liggen gans achteraan op een berg en zijn de enigen op de camping. Zelfs de eigenaar blijft niet ter plekke.

De volgende ochtend is de zon alweer verdwenen en worden de wolken opnieuw onze vaste reisgezel. We komen zelfs in een heuze storm terecht en moeten noodgedwongen een uur schuilen in een bushokje, wachten dat de slagregen en rukwinden wat minderen.

Vermits de natuur niet mee wilt, gaan we in Suze-La-Rouse de culturele tour op en bezoeken er een middeleeuws kasteel, befaamd omdat het doorheen de eeuwen is uitgebreid en zich dus uitstekend leent om de verschillende bouwstijlen te bestuderen. Op dit ogenblik is de Université du Vin er gevestigd, maar helaas konden we daar geen praktische cursus volgen

Een beetje verder ligt Rochegude, de helft van onze tocht, als we onze reisgids moeten geloven. Gezien Ine wat ziekjes wordt en het weer er écht niet neigt om kamperen aangenaam te maken, checken we in bij een Chambre d’Hotes en slapen die nacht in een lekker warm en zacht bed. Morgen wordt het misschien beter weer … en in elk geval, is het Journée du Patrimoine en hebben wij Orange en Avignon op het programma staan.

Deel 2: Rochegude – Montpellier – coming soon

Een nieuw lang weekend en een nieuwe fietsvakantie doorheen België. In 5 dgen rijden we via het Randovelo netwerk door niet minder dan 4 Waalse provincie’s, langs befaamde steden als Chimay, Bouillon, Durbuy maar ook door pareltjes als Viroinval, Lac de l’eau d’heure, de Ourthe en de Semois. We verkennen zo ook meteen de nieuwe RV3 van Chimay tot Gedinne.

Overzicht

Dag 0: Lobbes – Lacs de l’Eau d’Heure (30 km)
Dag 1: Lacs de l’Eau D’Heure – Fumay (90 km)
Dag 2: Fumay – Bouillon (80 km)
Dag 3: Bouillon – Tonny (66 km)
Dag 4: Tonny – Durbuy (70 km)
Dag 5: Durbuy – Luik (75 km)
Kaart: Ook zin om deze tocht te fietsen?

Dag 0: Lobbes – Lacs de l’Eau d’Heure

Vrijdagavond vertrekken we met de trein vanuit Brussel Noord tot in Lobbes. We hopen vanavond nog aan een camping te geraken vlak bij Les Lacs de L’Eau d’Heure op zo’n 30 kilometer van Lobbes.

We zijn nog maar pas zijn we voorbij Thuin of de regen valt met bakken uit de hemel en de poncho’s gaan voor de eerste keer aan. Het afwisselende spel van regen en zon zorgt echter voor fantastisch mooie regenbogen over dit wijdse landschap.

Ine en ikzelf hebben ondertussen al wel wat fietsvakanties achter de rug maar we vragen ons toch altijd af hoe anderen het aanpakken. Of het nu mogelijk is om door de Sahara te fietsen. Of hoe moeilijk het nu echt is om Tibet te doorkruisen. En wat is de beste manier is om het reusachtige Amerika per fiets te bezoeken? Wel op al die vragen vond ik een antwoord in dit “handboek”.

Het eerste van de drie hoofdstukken gaat over de organisatie, de voorbereiding en materiaalkeuze. Welke fiets, welke banden, welke zakken, … Met de tent of niet? Alleen of met zijn tweëen? Gewoon erg interessant om eens een bredere kijk te hebben op de zaken.

Deel 2 is de grote brok en beschrijft de populairste routes over gans de wereld. Dit vult nu echt een gat op de markt, want je kan erg lang zoeken voor je zulke informatie hebt gevonden. Stephen Lord doet beroep op de ervaringen van mensen die effectief ter plekke hebben gefietst. Zo is het stuk over Zuid-Oost Azië geschreven door Mr Pumpy, op wiens beschrijvingen wij indertijd onze tocht hebben gebaseerd.

Het boek is niet schimmig op de details. Informatie over visa regelingen, grensovergangen, gevaarlijke en/of verboden zones, veiligheid, drinkwater, enz. Het komt allemaal aan bod en gaat nooit vervelen.

Het boek eindigt met anekdotische verhalen van fietsavonturen. Zo is er het verhaal van 2 amerikaanse jongens die in 1929 Europa doorrijden of van een andere fietser die in Rusland opgepikt wordt en uiteindelijk met de broek van de kolonel aan de haal gaat.

Ik kan maar één nadeel bedenken aan het boek: het geeft heel veel zin om er snel zelf weer tussenuit te trekken!

Je kan het boek online kopen op Amazon of bij Nomade in Leuven.

Let op: de auteur is bezig aan een tweede editie die blijkbaar begin 2010 zal verschijnen. Deze zal blijkbaar te koop zijn op proxis.be

We hadden het al over het traject van Madrid tot Teruel en we trekken nu verder naar Valencia en Gandia langs de Via Verde, appelsienbomen en Spaanse Costa.

Teruel was een voltreffer. We genoten volop, maar keken ook uit naar wat er verder lag: de kust. Er bestaat in Spanje een netwerk van oude spoorwegen die omgebouwd worden tot Via Verde. Wij volgen de Via Verde Ojos Negro, zo genoemd omdat hij vroeger diende om het zwarte goud (steenkool) uit de bergen te halen en naar de industriegebieden en havens van Sagunto te brengen.

Het kost ons eerst wat moeite om de Via Verde te vinden. De vrouw van de toeristische dienst heeft duidelijk geen kaas gegeten van kaartjes tekenen en zelfs enkele plaatselijke fietsers wijzen ons de verkeerde weg uit. Na anderhalf uur vinden we dan toch eindelijk het pad. Het glooit doorheen de bergen (een trein kan maximum 2% helling aan) en we genieten van het rustigere trapwerk over bruggen, door tunnels en tussen uitgegraven bergen.

In 3 dagen stagen we in Sagunto, best een grote stad inclusief een historisch centrum, vervallen kasteel op de berg en een haven.

Wij hebben echter meer oog voor de zee, maar eerst moeten we nog door enkele kilometers appelsienbomen. Ondanks dat het nog niet het seizoen is, hangen er toch heel wat appelsienen aan de bomen. Dat vraagt natuurlijk voor een proevertje

Helaas valt de camping wat tegen. Het strand is een keistrand en alle gebouwen staan leeg. Het lijkt wel of we in een spookstad zijn. We beslissen om na één nacht al verder te trekken naar Valencia.

Een oude romeinse weg brengt ons zorgeloos van Sagunto tot in het hartje van Valencia. Wat een drukte! En plots zien we een rood licht. Dat moet zo ongeveer 2 weken geleden zijn dat we zoiets zijn tegengekomen.

Gelukkig is er de Turia, een uitgedroogde rivier die omgetoverd is tot een enorm park en die zich als een groene ader door de stad slingert. Binnen de kortste keren staan we aan het beroemde Ciutat de les Artes i de les Ciènces (= stad van kunst en wetenschappen)  en zijn imposante architectuur. Naast kunst en wetenschappen is er ook nog een groot dierenpark met enkel zeedieren in reusachtige aquaria.

We lopen een tweetal dagen door Valencia, maar we zijn nog niet klaar voor deze drukte. Daarenboven valt de camping alweer zwaar tegen: we slapen vlak langs een snelweg! Als dan ook het weer nog gaat tegenvallen is de beslissing snel genomen, nog snel een paëlla en dan trekken we verder zuidwaarts.

En dat bleek een goede keuze. Het weer klaart op en we cruisen langs het natuurgebied van L’Albufera en eindeloze stranden tot in El Faro. Daar is het veel minder druk en kan Ine eindelijk gaan bakken op het strand.

Onze eindbestemming ligt dan nog enkele uurtjes verder naar het Zuiden: Gandia. Een middelgrote stad met een deel aan de kust en een deel in het binnenland. De camping ligt handig in het midden en we installeren ons en hangen voor de laatste daagjes rustig de toerist uit: zon, zee, strand, eten en drinken…