Jun '09
8

Fietsen In Spanje

This story was posted under the categories: Cycling, Midden-Spanje, Spanje


Voor onze zomervakantie van 2009 kozen we voor een fietsvakantie in Spanje. Niet ver van huis, maar toch ver genoeg om anders te zijn dachten we. We fietsten van Madrid naar Gandia door natuurgebied, bergen en kusten. Dit is het eerste deel van de trip, van Madrid naar Teruel.

Over fietsen in Spanje is niet zoveel informatie te vinden. Fietstoerisme is er niet erg populair en het ontbreekt er dan ook aan bewijzerde routes. Gelukkig voor ons is er de site Fietsen In Spanje van Raul Gonzales. Raul beschrijft heel wat tochten en stelt gedetailleerde roadbooks zomaar ter beschikking. Voor het vertrek wisten we natuurlijk niet of de rit en de beschrijvingen wel kwalitatief zouden blijken te zijn… het is uiteindelijk gratis. Maar deze twijfels bleken onterecht! Wat een prachtige tocht!

Het begon allemaal met onze Ryanair vlucht naar Madrid. Fietsen in een kartonnen doos op het vliegtuig, in elkaar schroeven in de luchthaven en dan met de Metro naar het stad. We hadden beslist om in Madrid de fietsen niet te gebruiken, we zouden nog voldoende in het zadel kunnen zitten.

Via internet hadden we alvast een appartementje geboekt voor de eerste dagen. Kwestie van niet meteen op zoek te moeten gedaan. Een erg geslaagde keuze van Ine zo bleek, want het appartement lag net aan de rand van het centrum en het terras keek uit over de rivier, het koninklijk paleis en de kathedraal. Wat een zonsondergangen!

Madrid zelf viel erg in de smaak. Een aangename stad die opvalt door haar pretentieloosheid, aangename buurten en onverwachte ontdekkingen. We kunnen zeker aanraden van eens “verloren te lopen” in de wijken La Latina en Lavapiez en er het goede leven te ontdekken.

Toledo konden we volgens vele voorgangers ook niet missen. Dit UNESCO erfgoed heeft inderdaad heel wat charme met zijn kronkelende straten. Uit gulzigheid liet ik me ook verlijden om bij een authentiek nonnenklooster 500gr echte mazapán (marsepein) van Toledo te kopen.

Na 3 dagen city trippen begonnen we dan aan de echte fietsvakantie. Met de trein komen we aan in Guadalajara, het vertrekpunt van ons avontuur. We halen de routebeschrijvingen boven en starten aan het station.

Ongeveer 2 kilometer later zitten we op een terrasje te tapiaren. We kunnen nu toch niet meteen in de middagzon beginnen trappen zeker! Maar het kriebelt en we beginnen er toch aan. Al snel komen we aan de eerste heuvels, of moet ik bergen zeggen. We doen in onze eerste namiddag al meteen een kleine 800 hoogtemeters en kunnen best begrijpen dat Carla het hier moeilijk had.

Belangrijke nota voor geïnteresseerde fietsers: ondanks de redelijke luchtige beschrijving van Raul is dit geen makkelijke route. Met een gepakte fiets en in de Spaanse zon zijn de hellingen echt wel stevig en zou ik het zeker afraden aan ongeoefende fietsers. Zorg dat je kan klimmen!

Maar goed, slow and steady wins the race en we geraken al een aardig stukje vooruit. We installeren ons tentje op de hoogtevlakte en genieten van onze eerste nacht onder de sterren.

We fietsen hier door een rustig stukje Spanje, waar we amper auto’s of mensen tegenkomen. De dorpen zijn verlaten en we genieten van de rust. Geen enkel geluid verpest de natuur.

‘s Anderdaags komen we langs enkele toeristische trekpleisters, die in deze periode van laagseizoen nog volledig leeg blijven. El Olivar en de afdaling naar het stuwmeer zullen ons zeker nog bijblijven. Spijtig dat we nergens een duik konden nemen!

We eindigen de tweede dag met onze tong op onze tenen en donderwolken op onze hielen. We hadden weer aardig geklommen (berg op, berg af, berg op, berg af, …) wanneer we dolgelukkig merkten dat in Valdeolivas volledig uitgerust bleek te zijn met 3 bars, een casa rural en een groentenkar die net dan op de Plaza haar wekelijkse ronde deed. Met het rommelen van het onweer op de achtergrond checkten we in voor een nacht in de casa rural. Veel te groot voor ons! We hadden slechts een bed en een douche nodig, maar kregen er ook een keuken, living, hal, tweede slaapkamer, terras enz bij. Ach ja, het kan erger :)

Op dag drie zouden we een natuurgebied inrijden en een 40-tal kilometer niets tegenkomen. We sloegen dus voldoende water in en reden met open mond door de kloof van Priego en het volgende natuurpark. Een enorm en ongerept bos.

We zagen op het hoogteprofiel van de route ook dat we na zo’n 60km nog eens 500 meter zouden klimmen langs de Alto De La Vega. Dat zagen we tegen 17u niet meer zitten en we gingen dus op de camping staan. Camping toe. Geen erg, 10 kilometer verderop is een boswachtershut, daar kunnen we vast ook wel slapen. Boswachtershut afgebrand. Goed … blijft er niets anders op dan ons tentje opzetten langs de hut. Tentje opgezet, opfrissen in de rivier, eten gemaakt, zon onder, oogjes dicht en dan … BRUL!!! EEN WILD EVERZWIJN WANDELT ROND ONZE TENT. Het hoeft weinig betoog dat wanneer je naast een afgebrand huis, in een vallei zonder GSM ontvangst en op 20 kilometer van het dichtstbijzijnde dorp ligt met een wild everzwijn, je niet zo’n goeie nacht doorbrengt. Nu goed, dan weten we meteen ook waarom er overal hekken rond de camping stonden.

Maar ‘s anderdaags is het voorval al snel goedgemaakt door de schitterende klim langs de Alto De La Vega. We zien hertjes en kunnen met frisse benen en een frisse wind echt genieten van de tocht naar de top.

We beslissen om onze nachtrust in te halen in het hotel van Tragacete en trekken ‘s anderdaags verder. Alweer een goeie klim, naar het hoogste punt van onze tocht: 1790m. Gieren en arenden cirkelen boven ons hoofd, maar we overleven het en zoefen langs de andere kant terug naar beneden.

Via alweer een prachtige kloof in Villar Del Cobo komen we aan in Albarracin. Volgens velen een prachtig dorp, maar we begrepen het eerlijk gezegd niet. Ja het is mooi, maar om er nu zulk een lofzang over af te steken, dat gaat toch wat ver. Het slechte weer zal er ook wel voor wat tussen hebben gezeten…

De GR10 die vanuit Albarracin naar de prehistorische muurschilderingen is dan wel weer een aanrader. Vergeet vooral je picknick niet, of barbacoa als je het wat spaanser wil doen.

Vandaag is het tijd voor de laatste rit volgens de Guadalajara-Valencia route van Raul en switchen over op de Via Verde – Ojos Negro route, nog steeds van dezelfde auteur. Naar goede gewoonte klimmen en dalen we weer door de prachtige natuur en halverwege bedanken we voor de bergen en slaan af naar Teruel. Deze stad kan ons meteen bekoren. We bezoeken het museum van Los Amantes, de plaatselijke Romeo & Julia, hangen wat rond in bars en proeven van de bekende Jamon de Teruel. Ook de slaapplaats in een tehuis voor gepensioneerde pastoors is origineel. Een echte aanrader!

 

Lees verder in deel 2: Teruel – Gandia

  • Stéphane

    Allé, Ine is nog altijd in leven, tof om te weten. Reden van plotse windstilte sinds bijna een half jaar onbekend, vreemd en een beetje teleurstellend, maar aangezien sommigen zo lijken om te gaan met hun omgeving dienen we er ons maar bij neerleggen. Bestaat de buitenwereld plots niet meer?

  • http://www.farfaraway.be/index.php/cycling/fietsen-in-midden-spanje/ » Fietsen In Midden-Spanje FAR FAR AWAY

    [...] hadden het al over het traject van Madrid tot Teruel en we trekken nu verder naar Valencia en Gandia langs de Via Verde, appelsienbomen en Spaanse [...]

Read more about Cycling, Midden-Spanje, Spanje

« Back to homepage