Wandelen op Kaap-Verdië

This story was posted under the categories: Hiking, Kaap-Verdië

Kaap-Verdië bestaat uit zo’n 10-tal eilanden elk met zijn zeer specifieke flora. Van droge, dorre boel tot frisgroene, bijna mediterraanse vegetatie. We profiteerden van ons verblijf op Sal om enkele dagen op Santo Antao te gaan wandelen.

De Voorbereiding

“Sal is een pannekoek” werd ons gezegd en ze hadden groot gelijk. Het is een bruin en plat eiland, en als we eerlijk mogen zijn is het zelfs lelijk te noemen. Gelukkig zijn er wel enkele mooie stranden en de volle kracht van de atlantische oceaan.

De beslissing om naar een ander eiland te trekken was dan ook snel genomen. Even langslopen bij de plaatselijke touroperator en we hadden tickets naar Sao Vicente versierd (140 EUR pp, 2 vluchten dagelijks via TACV). Van daar zouden we de ferry nemen naar Santo Antao.

Uurregeling ferry tussen Sao Vicente en Santo Antao

Informatie vinden over de juiste tijden van de ferry was moeilijk tot je effectief ter plaatse bent. De tourist infos spreken elkaar tegen en de geschreven gidsen vermelden allemaal andere uren. Voor zij die het dus ook willen wagen, hieronder de juiste schema’s voor 2010.

De overtocht, 14 EUR pp, duurt ongeveer een uur en de ferry vaart blijkbaar met stiptheid.

• Mindelo (Sao Vicente) naar Porto Novo (Santo Antao): 8u en 15u
• Porto Novo (Santo Antao) naar Mindelo (Sao Vicente) : 10u en 17u

Mindelo

Mindelo is de hoofdstad van Sao Vicente en een bedrijvige havenstad met wat winkels en enkele markten. Niets ergs opvallends, behalve dat er een moderne marina is die blijkbaar eigendom is van een belg. Vandaar dus die belgische vlag

We passeren de tijd met een koffie, een prato del dia (dagschotel) en een heerlijke taart, een overblijfsel van de portugezen die dit land eeuwen kolonialiseerden.

Met een volle buik nemen we plaats op de ferry en kijken hoe Santo Antao nadert. “Dat ziet er verdorie ook al zo bruin uit!” stellen we teleurgesteld vast.

Van Porto Novo naar Paul

Aangekomen in de haven stappen we over in een aluguer, het plaatselijke openbare vervoer en zetten ons schrap voor de tocht naar onze slaapplaats in de bergen.

Het wordt een wilde rit met hevige zijwinden en wij slingeren over de weg met stijle afgronden en een woest beukende zee. De natuur is hier duidelijk nog erg woest!

Ter hoogte van Paul, een kuststadje draait de aluguer landinwaarts en begint de klim in de bergen. De omgeving verandert helemaal van bruinrood naar groen. Overal rond ons staan gewassen en zijn boeren in de weer.

Het is het oogstseizoen van het rietsuiker, het belangrijkste gewas voor de inwoners van Santo Antao. Ze maken er Grogue (rum) van en blijkbaar is alle rest dan bijzaak, tot grote spijt van enkele amerikaanse hulpmedewerkers die ‘s avonds hun beklag doen over het alcoholisme en de luiheid van de lokale bevolking.

Wandeling 1: Cova de Paul

Onze eerste wandeling gaat naar de Cova de Paul, een vulkaankrater die
niet meer actief is en die nu mooi begroeid is met allerlei planten en bomen. We vertrekken aan onze guesthouse (http://cavoquinho.com) en klimmen stijl omhoog van 700m naar 1500m.

De route is een oud ezelspad en kronkelt zich langs de wand omhoog. Dit is vast en zeker het stijlste pad dat we ooit hebben gewandeld. (Vinden jullie Ine op deze foto?

De uitzichten worden steeds mooier en al snel zitten we boven de toppen die ons omringen. We lopen zelfs hoger dan de wolken die in de verte boven de zee hangen.

En dan zijn we eindelijk aan de krater! En wat een krater is het … eigenlijk lijkt het wel op een heuveltje in de ardennen. Maar dan op 1400m hoogte Een beetje een anti-climax maar het is wel leuk om na de klim wat in de schaduw en relatief plat te kunnen lopen.

We wandelen rond de krater en gaan richting Punto De Cruz. De kaap-verdianen zijn met hun ezels onderweg om water te halen, wij sleuren dat van ons gewoon mee op onze eigen rug.

We lopen nu op de bergkam die het groene noorden scheidt van het droge zuiden. We zijn omringd door cypressen en andere naaldbomen en het voelt hier in dit microkilmaat erg italiaans aan.

Een blik naar links leert ons dat we echt wel veel gestegen zijn, onze guesthouse ligt zo’n kleine 1000m lager onder ons in de vallei. De enige weg naar beneden is een oud pad dat alweer stijl bergaf gaat.

We dalen meer dan twee uur, heel voorzichtig over de losse stenen, langs een ezel en achtervolgt door een paar honden. Wanneer we eindelijk beneden zijn, kijken we met plezier terug naar die reusachtige berg die we net hebben beklommen.

Wandeling 2: de kust van Ponta Do Sol naar Cruzinha da Garça

Eenmaal onze spieren bekomen zijn van onze veel te zware eerste wandeling, beslissen we om een rustigere wandeling te volgen. De wandeling Nr. 212 op de Bela-Vista kaart volgt de kust vanaf het toeristische Ponta Do Sol, bekend voor zijn muzikanten.

Maar zelfs langs de kust is het hier niet en we beginnen met een klim om het dorp te verlaten.

Ook hier is het weer stijgen en dalen om van kloof naar kloof te gaan. Achter elke bocht schuilt een verrassing. Nu eens een dorpje, dan weer een waterval (die helaas droogligt in deze tijd van het jaar).

Dankzij de afwisselende omgeving gaat de 5 uur durende tocht niet vervelen. Ze eindigt met een stuk in de zandduinen, waar mooi geërodeerde rotsen het landschap versieren.

Voor de mensen die deze tocht wandelen: het is een aanrader, maar vervoer terug naar Ponta Do Sol vinden is niet altijd evident. Wees erop voorbereid dat je lang kan moeten wachten en misschien zelfs zal moeten overnachten in Garça. Wij hebben gelukkig met een vriendelijk belgisch koppel hun afgehuurde minibus kunnen delen en zijn zo toch nog teruggeraakt.

Terug naar San Vicente en San Pedro

De tijd is alweer aangebroken om te vertrekken. We hadden hier best nog wel wat langer kunnen blijven en het is één van de weinige bestemmingen waar we overtuigd van zijn dat we nog wel eens zullen terugkomen.

Op onze terugweg hebben we nog een vrije namiddag op het eiland San Vicente vooraleer het vliegtuig opstijgt. We spenderen deze op het strand van San Pedro, op enkele meters van de luchthaven.

We rusten wat uit en zien hoe de vissersboten op het droge worden getrokken in ruil voor wat verse vis. We ontdekken ook dat murene een typisch 4 uurtje is en enorm lekker kan smaken.

Met pijn in het hart stappen we dan ‘s avonds het vliegtuig weer op. Terug naar onze droge pannekoek, maar wel met nog een week lekker-lui vakantie in het vooruitzicht.

Meer foto’s vind je op onze foto’s pagina >>